कोजागरी

मावळतीच्या जेव्हा

सांजावल्या दिशा

हलकेच पदन्यास करीत

ओठंगली ही निशा

रुमझुम पैंजण नाद 

तिच्या अलगद पावलांचा

 विसावतो अंतरंगात

धूसर सावल्यांच्या

चांदणचुरा विखुरला

झगमगतो नीलम शेला

अगणित स्फटिक फुलांचा 

जणू कशिदा उमटविला

शरदाच्या शीतल लहरी

सहज स्पर्शून गेल्या, अन्

रजनीच्या कायेवरती

हा कसला काटा फुलला

डौलात उतरला हासत

तो उमदा शर्वरीनाथ

अन् रेखल्या प्रकाशवाटा 

नभाच्या अंगणात

मग निशेच्या गालावरचा

तो सलज्ज केशरसाज

चषकातील शुभ्र दुधात

प्रतिबिंबित होई आज......